Proponuję, aby zmienić obyczaje na spacerach. Nie ryzykowałabym puszczania luzem psa, który wraca wtedy, kiedy ma ochotę. Od dziś podczas każdego spaceru na długiej lince trzeba uczyć posłuszeństwa, siadania, warowania na polecenie no i oczywiście powrotów. Przydałoby się kilka lekcji w psiej szkółce psu jest znacznie trudniej reagować na polecenia przy innych zwierzętach, a to jest konieczne. Ale nie można psa przywoływać tylko wtedy, gdy wraca się do domu. Jeśli przy asekuracji linką skłonisz psa do powrotu, nagrodzisz, a potem znowu pozwolisz mu biegać na lince zrozumie, że powrót nie zawsze oznacza koniec spaceru. Husky rzeczywiście niechętnie wraca, tym bardziej nie można puszczać go luzem, bo przy pierwszej okazji zapoluje na każdą zwierzynę. Ale owczarek niemiecki to pies stworzony do współpracy z człowiekiem jeśli Twój pies ma w sobie także krew owczarka, może łatwiej poddać się szkoleniu. Nagrodami nie przekupuje się psa pies dostaje je okazjonalnie, nieregularnie, natomiast zawsze powinien być pochwalony za prawidłowe reagowanie na polecenie. I husky, i owczarek raczej bywają łakome, o ile oczywiście nie są przekarmione. Proponuję naukę przychodzenia zacząć od przywoływania do miski, w której będzie tak niewiele jedzenia, aby ćwiczenie kilka razy powtórzyć. Oczywiście jedzenie nigdy nie może stać w misce. Jeśli najpierw naszykujesz miskę, pokażesz, ale nie dasz jedzenia psu, wyjdziesz z nim na chwilę przed dom, puścisz na długiej lince, przywołasz, zaprowadzisz do domu, i dopiero pozwolisz zjeść to już będzie krok naprzód. Warto wyjechać na spacer ze zdrowo głodnym psem, na jego oczach naszykować miskę, postawić obok samochodu, odejść z psem na długiej lince, a potem przywołać, doprowadzić do miski, pozwolić zjeść i ponownie zacząć spacer. Proponuję także kontakt z dobrym trenerem, który wybierze odpowiedni program ćwiczeń dla Was, tak aby spacer kojarzył się psu z zabawą z Tobą, robieniem czegoś razem, a nie tylko swobodnym bieganiem.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,30798,42,moj_pies_nie_chce_wracac_ze_spaceru,ekspert_artykul.html

Shar-pei wbrew swojemu wyglądowi nie jest przytulanką i wobec obcych zachowuje rezerwę. To cecha rasy, która nie tłumaczy jednak, jak sądzę, aż tak wielkiej niechęci psa do obcych. Bardzo możliwe, że kilakrotnie przymuszony do kontaktu z nieznanym mu człowiekiem pies nauczył się, że aby uniknąć przykrej dla niego sytuacji, najlepiej warczeć i szczekać. Teraz więc uprzedza spodziewaną nieprzyjemność “dmuchając na zimne”. Agresja ze strachu niezwykle łatwo się utrwala, bo jest natychmiast nagradzana uczuciem ulgi.

Jeśli jest to jedyny powód agresji Momisa to praca z psem powinna polegać na oswajaniu go z gośćmi przez aranżowanie sytuacji, w których psu będzie zależało na kontakcie z nimi (np. głodny pies i wyjątkowo pyszne smakołyki w rękach obcego). Kontakt obcych z psem powinien odbywać się na zasadach, które zaakceptuje pies obcy pozwalają sobie tylko na tyle na ile pies im pozwoli na przykład dotykając go. Nie można też przymuszać psa do kontaktu z nieznanymi mu ludźmi ani karać go za warczenie (karanie nasili agresję).

Proszę uprzedzić gości by nie zwracali uwagi na psa kiedy przychodzą do domu, dopóki sam pies się nimi nie zainteresuje. Wykluczone jest także nagabywanie Momisa przez przechodniów. W takich sytuacjach proszę grzecznie i stanowczo zwracać im na to uwagę.

Moje doświadczenie podpowiada mi, żeby sprawdzić jeszcze inne możliwe przypuszczenia na temat innych przyczyn kłopotliwego zachowania (nie muszą one wykluczać postawionej wyżej hipotezy). Tego nie da się zrobić bez obserwacji psa i szczegółowego wywiadu. Dlatego najlepiej poprosić o pomoc behawiorystę, a przedtem lekarza weterynarii o zbadanie psa (badanie kliniczne, badania krwi, moczu, a w razie wątpliwości także badanie poziomu hormonów tarczycy).

Źródło: http://pies.onet.pl/13,21371,41,pies_nie_toleruje_obcych,ekspert_artykul.html

Oczywiście masz rację, że zbicie psa nie przyniesie dobrych rezultatów. Może za to wzbudzić strach i nieufność, a w przyszłości agresję ze strachu.

Szkoda, że nie napisałaś, o jakie zachowania chodzi; metody są różne. Jeśli to jest zachowanie niedopuszczalne na przykład pościg za rowerzystą trzeba natychmiast ze słowem ;nie; uniemożliwić ten pościg, a potem, korzystając z pomocy zaprzyjaźnionego rowerzysty, nagradzać psa za spokojne chodzenie obok jadącego roweru. Jeśli pies chce ściągać jedzenie ze stołu, czy wskakiwać na meble, a nam to przeszkadza należy na smyczy wielokrotnie podprowadzać go do stołu czy wersalki, skłonić do warowania, i to nagrodzić. Czyli informujemy psa, jakie zachowanie, zamiast tego niedopuszczalnego, przyniesie mu korzyść. Można psu obrzydzić zakazaną czynność tak, aby nie kojarzył tego z obecnością człowieka. ;Niewidzialne płoty; przykrym dla psa impulsem elektrycznym obrzydzają mu opuszczenie wyznaczonego terenu. Odstraszacze zapachowe zniechęcają do podejścia w zakazane miejsce. Łagodnemu psu wystarczy nakaz długiego i nudnego warowania obok przedmiotu, którego ma unikać obecność tego przedmiotu skojarzy się z koniecznością bezruchu. Można wreszcie zbić nie psa, a zakazany przedmiot nie każdy zwierzak odważy się podejść do tego, co skojarzy z gniewem właściciela.

Jak widzisz sposobów jest wiele. Wszystkie bazują na tym, aby pies zrozumiał, że jakieś zachowanie nie przynosi korzyści lub przynosi przykrość, natomiast inne zachowanie w tej samej sytuacji czy miejscu przyniesie korzyść. Aby pies zrozumiał czego nie wolno, musi wiedzieć, co wolno robić w tej samej sytuacji, za co będzie nagrodzony.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,13267,42,nie_wolno,ekspert_artykul.html

Nauka spokoju czasem musi potrwać, być może potrzebna będzie pomoc kogoś znajomego, kto razem z Tobą będzie powtarzać ćwiczenia i na początku przez kilka dni pozostanie po ćwiczeniach na trochę z psem, aby czas psiej samotności stopniowo przedłużać. Najpierw naucz psa spokojnego leżenia w ciszy na swoim miejscu, gdy podchodzisz do drzwi, gdy je otwierasz i zamykasz. Wychodź na klatkę na moment, przekręcaj klucz w zamku otwartych drzwi. Wychodź na półpiętro. Wróć po chwili i wyjdź jeszcze raz. Ważne, abyś zdążyła wrócić, zanim pies zacznie szczekać. Wtedy możesz pochwalić słowem psa. Jeśli pies zdąży się rozszczekać, wejdź z powrotem, bez pochwały odprowadź na miejsce, wyjdź natychmiast jeszcze raz. Wychodząc z domu nie można w żaden sposób żegnać się z psem, bo to właśnie psa pobudza, ale przed pracą należy wyjść z psem na dłuższy spacer. Pozostawanie w samotności może ułatwić zabawka wypełniona smakołykami, które wypadają z niej stopniowo. Możesz także, w porozumieniu z trenerem, którzy poleci dobry produkt, zastosować na jakiś czas, aby sąsiedzi nie stracili cierpliwości, obrożę “antyszczekową”. Można też uczyć psa pozostawania w spokoju w domowym kojcu ale bez przymusu, domowy kojec powinien być dla zwierzęcia bezpiecznym miejscem, do którego wchodzi sam, by przedrzemać nieobecność właścicieli. Przeczytaj także wszystkie zamieszczone tu porady na ten temat, wybierz sposób, który Twoim zdaniem najlepiej sprawdzi się w Waszej sytuacji.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,28898,42,uciazliwe_szczekanie,ekspert_artykul.html

Ula, Twój pies boi się Waszych znajomych, boi się ludzi na ulicy, dlatego alarmuje Was szczekaniem w ten sposób chciałby zwrócić Waszą uwagę na grożące w jego odczuciu niebezpieczeństwo.

Możesz w pewnym stopniu opanować te zachowania. Zacznij z psem coś robić na spacerze, ucz go siadania na hasło, chodzenia przy nodze, noszenia czegoś w pyszczku. Oczywiście trzeba psa nagradzać za dobre zachowania. Piesek, zajęty przez Ciebie szkoleniem, będzie mniej obawiać się świata. Jeśli pies okazuje znajomym serdeczność, wykorzystaj to. Przy spotkaniu takiej osoby najpierw polecisz psu usiąść, potem podasz jakieś hasło, np. “przywitaj” i dopiero pozwolisz na powitanie. Zawsze pochwal też psa słowem “dobrze”, kiedy radośnie kogoś wita. Po codziennym wielokrotnym powtarzaniu ćwiczenia pies może prawidłowo skojarzyć słowa “dobrze”, “przywitaj” i na to hasło zachowywać spokój wobec obcych ludzi.

Gdy ktoś Was odwiedza, trzeba nagradzać psa za spokojne siedzenie lub warowanie. Najpierw zamkniesz psa, aby nie szczekał na wchodzących, potem wpuścisz gości, po jakimś czasie wprowadzisz psa, polecając mu siedzieć lub warować w pewnym dystansie. Początkowo te ćwiczenia przeprowadzać będziesz bardzo krótko i na smyczy, zawsze nagradzając psa za zachowanie spokoju.

Psy często boją się dotykania, podnoszenia łap, bo pies z niesprawnymi łapami nie miałby szans na przetrwanie. Trzymając przed nosem zwierzaka smakołyk dotknij dłonią jego łapy i jednocześnie podaj pyszny kąsek. Powtarzaj to w domu wiele razy, nie tylko wracając ze spaceru. Gdy pies wytrzyma bez warczenia dotkniecie, ujmiesz łapę mocniej, potem podniesiesz. Stopniowo pies dotykanie skojarzy z nagrodą, i nie będzie obawiać się wycierania łap.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,2384,42,ekspert_artykul.html

Pies z pewnością był nie mniej zdenerwowany całym zajściem niż Ty. Dlatego mógł stracić zimną krew i zareagować po psiemu na sąsiada. Niestety, mimo, iż taka reakcja jest zrozumiała – w ludzkim świecie jest niedopuszczalna i to zawsze człowiek ponosi za nią odpowiedzialność.

Nauczenie psa noszenia kagańca nie jest szczególnie trudne. Trzeba zrobić tak, żeby pies polubił noszenie tego sprzętu na pysku. W treningu bardzo przydatny jest kliker, ponieważ precyzyjnie zaznacza to zachowanie, które nagradzamy. Jednak możesz w tym wypadku użyć jakiegoś krótkiego słowa, np. OK, jako sposobu na zaznaczenie pożądanego zachowania. Przede wszystkim wybierz taki kaganiec, który będzie umożliwiał psu swobodne oddychanie, ale nie będzie zbyt luźny, żeby pies nie mógł ściągnąć go łapą. Może to być również kaganiec plastikowy, zamiast metalowego. Natomiast zdecydowanie nie polecam kagańców nylonowych tzw. weterynaryjnych, ponieważ w nich pies nie może swobodnie ziajać i w upalne dni grozi mu śmierć z przegrzania.

Zacznij ćwiczenie w spokojnym miejscu, np. w domu od pokazania psu kagańca. Powiedz OK i podaj smakołyk. Pozwól psu kilka razy dotknąć kaganiec nosem. Za każdym razem mów OK i podawaj smakołyk. Gdy pies oswoi się z nowym dla siebie przedmiotem podaj smakołyk tak, żeby musiał włożyć pyszczek do wnętrza kagańca, aby dosięgnąć nagrody. Gdy to się uda po kilkukrotnym powtórzeniu załóż psu kaganiec (jeszcze nie zapinaj) i od razu zdejmij. Jeśli pies zachował spokój, powiedz OK i zdejmij kaganiec oraz podaj smakołyk. Powtarzaj to ćwiczenie kilka razy dziennie. Niech psu kaganiec kojarzy się zawsze jak najlepiej. Gdyby pies wykazał niepokój przy tym ćwiczeniu – cofnij się do poprzedniego etapu – czyli podawania smakołyka przez otwór w kagańcu. Gdy pies zachowuje się spokojnie możesz zapiąć na chwilę rzemyki kagańca na szyi psa i podać kilka smakołyków przez otwory. Zdejmij kaganiec, pochwal psa, pobaw się zabawką.

Wykorzystuj np. porę karmienia do ćwiczenia spokojnego noszenia kagańca. Przed podaniem psu posiłku załóż kaganiec. Pozwól, żeby pies widział jak szykujesz jego jedzenie. Zdejmij kaganiec i zaproś psa do jedzenia. Podobnie zakładaj na chwilę kaganiec szykując się do wyjścia na spacer. Nawet jeśli na początku nie wychodzisz jeszcze z psem w kagańcu na zewnątrz – perspektywa spaceru będzie dla niego bardzo dużym wzmocnieniem. Niedługo pies widząc kaganiec będzie się cieszył mogąc go założyć. Wtedy noszenie go nie będzie dla niego żadnym problemem.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,5721,1698,co_zrobic__by_pies_zaakceptowal_kaganiec,ekspert_artykul.html

Psu należy podać lek weterynaryjny Propalin.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,15117,1709,nietrzymanie_moczu,ekspert_artykul.html

Bardzo dobrze, że już teraz, kiedy pies jest jeszcze młody, próbujesz coś zrobić z kłopotliwym zachowaniem. Obrona pożywienia czy innych zasobów, takich jak terytorium czy zabawki, należy do naturalnego repertuaru psich zachowań. Dzięki bliskości z człowiekiem i przyzwyczajenia od pierwszych tygodni życia do obecności ludzi podczas karmienia, psy uczą się, że obrona nie ma sensu, bo nie wiąże się z zagrożeniem. Wręcz przeciwnie – człowiek zabiera zabawkę po to by pobawić się z psem, a zbliża się do miski po to by go nakarmić. Z Twojego opisu można przypuszczać, że Twój owczarek albo traktuje obronę miski jako swego rodzaju zabawę, w której dzięki agresji może zachować się skutecznie, albo był, nawet nieświadomie, sprowokowany do niej. Tak czy inaczej sytuacja jest poważna i nie należy jej lekceważyć. Proponuję przez pierwszy tydzień karmić psa wyłącznie z ręki z dala od miejsca, gdzie do tej pory jada, w drugim tygodniu proponuję karmić psa z miski znajdującej się na Twoich (lub innych domowników) kolanach. Następnie karmimy psa z miski ustawionej na podłodze, w ten sposób jednak, że dokładamy psu po garści karmy czekając aż zje. Stopniowo przenosimy miejsce karmienia coraz bliżej miejsca, gdzie pies jadał do tej pory, a porcje karmy są coraz większe. Ważnym elementem zmiany zachowania powinien być także trening codziennych umiejętności psa, takich jak siad, waruj, zostań czy chodzenie przy nodze. W ten sposób pies nabiera zaufania do opiekunów, oni z kolei mogą łatwo kontrolować zachowania psa w różnych sytuacjach. Nie muszę chyba dodawać, że pracując z psem należy używać wyłącznie metod pozytywnych i bezwzględnie nie należy psa karać. Dobrym rozwiązaniem jest praca z klikerem lub udział w zajęciach dobrej psiej szkoły.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,2264,41,dlaczego_pies_warczy_na_swojego_wlasciciela,ekspert_artykul.html

Kasiu, jestem przerażona, że hodowca, od którego kupiłaś owczarka niemieckiego, nie udzielił Ci najbardziej podstawowych informacji. Dom jednorodzinny i ogródek przed domem nie oznacza, że pies ma się gdzie wybiegać. Żaden pies nie wybiega się sam, a owczarek niemiecki, jak każdy przedstawiciel ras pracujących, potrzebuje przede wszystkim ustawicznej współpracy z człowiekiem i to od szczenięcia poczynając. 16-miesięczny pies to jak dorastający 15-17-letni chłopak. Wyobraź sobie, co by się działo, gdybyś do 15 roku życia nie uczyła niczego syna, czekając, aż będzie jeszcze starszy. Psa, tak jak dziecko, trzeba uczyć prawidłowych zachowań od chwili wprowadzenia do domu, inaczej na pewno będzie zachowywać się nieprawidłowo przynajmniej z naszego punktu widzenia.

Twój pies potrzebuje zabawy a więc należy nauczyć i synów, i psa, w jaki sposób mogą bawić się razem. Pies może aportować piłkę rzucaną przez syna, może nosić zabawki od jednego chłopca do drugiego, biegać pomiędzy nimi. Na pewno nie są wskazane zabawy, w których jeden z Twoich synów goni drugiego to wręcz prowokuje psa do powstrzymywania zębami jednego z chłopców – takich zabaw należy bezwzględnie unikać w obecności psa.

Jeśli nie nauczyłaś psa, jak ma się zachować na spacerze nic dziwnego, że zachowuje się agresywnie wobec innych zwierząt dla niego rodzinną grupą są psy znajome z domu, wszystkie inne usiłuje odstraszyć. Proponuję, abyś natychmiast zapisała się razem z psem na szkolenie lub poprosiła o lekcje indywidualne w domu. Oddanie psa na tresurę nie rozwiąże Twoich problemów, ponieważ to Ty i Twoja rodzina musicie rozumieć zwierzę i kierować jego zachowaniami. Byłoby dobrze, gdyby trener pokazał chłopcom dopuszczalne, celowe zabawy z psem a także by chłopcy powtarzali codziennie wszystkie ćwiczenia, które Ty będziesz przerabiać podczas lekcji z Betowenem.

Szkolenie psów zaczyna się od szczeniaka już 7-tygodniowy maluch ma wystarczająco rozwinięte wszystkie zmysły, aby zapamiętywać polecenia przekazywane w zabawie. Prawidłowo wychowywany 6-miesięczny owczarek reaguje na wiele poleceń z zakresu podstawowego posłuszeństwa. Na szczęście owczarki niemieckie to psy bardzo elastyczne i wiele błędnych zachowań da się zmienić nawet u dorosłego psa, ale nie możesz już zwlekać ze szkoleniem Betowena. I konieczne jest, aby w szkoleniu zwierzęcia uczestniczyli także Twoi synowie.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,11109,42,czy_nie_jest_za_wczesnie_na_szkolenie,ekspert_artykul.html

W wieku 3 miesięcy kończy się w życiu szczeniaka krytyczny okres socjalizacji i równocześnie pojawia się strach przed nowymi sytuacjami, zwany też neofobią. Ta tendencja do unikania pojawia się już wcześniej, mniej więcej w wieku 7 tygodni zaczyna przeważać nad chęcią do eksploracji otoczenia. Możliwe, że dla Twojego psa w obecnym momencie życia takie właśnie zjawisko, jak strach przed nowościami jest zaskakujące. Myślę, że jeśli nie będziesz wokół tego robić specjalnego zamieszania, będziesz budować zaufanie psiaka do Ciebie, potraktujesz to po prostu spokojnie i bez emocji – to z czasem takie zachowanie minie. Gdyby jednak utrzymywało się dłużej, to radziłbym wizytę u behawiorysty, ponieważ oznaczałoby to, że istnieją jakieś inne źródła takiego zachowania, których nie jesteś w stanie samodzielnie zidentyfikować.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,9951,1698,domator__ktory_boi_sie_spacerow,ekspert_artykul.html