Przede wszystkim, powinno się dowiedzieć co tak naprawdę dolega Twojemu Pieskowi. Myślę, że rozsądnie byłoby się najpierw dowiedzieć czy rzeczywiście mamy do czynienia z chorobą nowotworową. Znając zasady diagnostyki, sądzę, że prowadzący lekarz weterynarii zaproponował badania dodatkowe takie jak:USG i RTG jamy brzusznej. Możliwym i bardzo przydatnym badaniem w diagnostyce chorób wątroby jest też wykonanie biopsji z tego narządu. Rozsądnie będzie wykonać te badania, stwierdzić czy rzeczywiście mamy do czynienia z chorobą nowotworową i dopiero wtedy podejmować odpowiednie decyzje.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,27726,2118,czy_to_rak_watroby,ekspert_artykul.html

Jack Russel terier, twardy, aktywny, nieustępliwy pies myśliwski, z założenia cech rasy powinien być serdeczny wobec ludzi. Ale każdego psa, zwłaszcza aktywnego i impulsywnego, można tragicznie zepsuć, nie stawiając mu żadnych wymagań od szczeniaka. Twój Jackie, jak każdy pies na świecie, nie rozumie znaczenia słów. Zamiast łagodnego tłumaczenia, że wszystko jest w porządku, należy nauczyć psa, co powinien robić, gdy ktoś do Ciebie podchodzi pies może spokojnie warować, zanieść wchodzącemu zabawkę i oddać do rąk, podejść po podawany smakołyk, iść na miejsce, gdzie będzie nagrodzony możliwości jest wiele. Wyrzucanie na siłę psa z pokoju w opisywanych sytuacjach nie daje zwierzęciu wskazówek, jak powinno się zachować, niczego nie uczy na przyszłość, umacnia w przekonaniu, że podejście Twojego męża czy syna to zapowiedź przykrości. Gdy głaszczesz psa warczącego na syna czy męża, pies odbiera Twoje zachowanie jako akceptację, poparcie zachowań agresywnych. A potem wyrzucasz z pokoju i pies już nic nie rozumie. Wychowanie każdego szczeniaka wymaga pracy – nie do pomyślenia jest, aby szczeniak pozwalał lub nie pozwalał właścicielom wchodzić do pokoju. To właściciele pozwalają wejść lub słowem czy gestem, bez przymusu, nakazują wyjście, nagradzając reagowanie na polecenia. Akceptowanie bodaj uśmiechem czy pogłaskaniem zachowania, które wydaje się zabawne u szczeniaka (“on tak mnie broni, jest zazdrosny, nikogo nie dopuszcza”) dla tego samego szczeniaka jest informacją, że sam o wszystkim decyduje i może bezkarnie przeganiać kogo zechce. To tak, jakbyś pozwoliła 6-letniemu synowi krzykiem nakazywać ojcu wyniesienie się z pokoju i jeszcze przytulała w nagrodę! To przecież najkrótsza droga do tego, aby dorastający pies stał się znerwicowanym domowym tyranem. Gdy Jackie zrozumie, że musi się podporządkować, że o niczym nie decyduje, może jeszcze być miłym zwierzakiem. Ale najpierw musi być podporządkowany Wam wszystkim, potem dopiero traktowany jak ulubieniec. Proponuję natychmiastowy kontakt z trenerem doświadczonym w prowadzeniu terierów, bo pies sam z siebie nie zmieni się na lepsze. Trener powinien zobaczyć sytuację w domu, nauczyć nie psa, ale Was, jak postępować z psem na co dzień, jak i czego wymagać w domu, na każdym spacerze, kiedy nagradzać. A podczas spotkań z labradorką można wymagać na przykład, by Jackie warował gdy przywoływana jest labradorka i przychodził na zawołanie gdy ona waruje ale najpierw trzeba nauczyć reagowania na polecenia w każdej sytuacji.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,31083,42,bardzo_agresywny_terier,ekspert_artykul.html

Natalko, mam nadzieję, że mieszkasz w domu z wystarczająco dużym i dobrze zabezpieczonym ogrodem bo owczarek kaukaski nie jest przeznaczony do trzymania w bloku. Naturalna w tej rasie ogromna skłonność do zawłaszczania i pilnowania jak największego terenu jest nie do pogodzenia z warunkami blokowymi. Ogród powinien być zabezpieczony, aby pies nie mógł się wydostać, bramka stale zamknięta, aby nikt bez Waszej wiedzy nie wszedł na teren pilnowany przez psa. Przypominam, że owczarki kaukaskie są na liście ras niebezpiecznych, co nakłada na Was dodatkowe obowiązki zabezpieczenia i oznakowania ogrodu. Psy z tej listy poza własnym terenem muszą zawsze być i na smyczy, i w kagańcu. Naukę czystości należy prowadzić tak, jak z każdym szczeniakiem wyprowadzać po przebudzeniu, po jedzeniu, po przywitaniu, wyprowadzać przy wszelkich oznakach niepokoju. I nagradzać załatwianie się poza domem karcenie szczeniaka za siusianie w domu jest bezcelowe, nie przyspiesza nauki czystości. Pieszczoty i zabawy muszą być przemyślane czyli powinno się naprowadzać w prawidłowe zachowanie, uczyć reagowania na polecenia i to nagradzać pieszczotą czy smakołykiem. Wykluczone są wszelkie zabawy siłowe, droczenie się nawet w żartach ze szczeniakiem. Mam nadzieję, że hodowcy, którzy obdarzyli Was takim prezentem, dołączą dokładną ;instrukcję obsługi;, wskażą natychmiast dobrą psią szkółkę i trenera doświadczonego w prowadzeniu psów tej rasy. Taka pomoc naprawdę będzie konieczna, owczarek kaukaski nie jest łatwym psem, a błędy w wychowywaniu szczeniaka mogą w przyszłości skutkować agresją.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,29816,42,jak_dobrze_wychowac_owczarka_kaukaskiego,ekspert_artykul.html

Obroże antyszczekowe działają na zasadzie emisji nieprzyjemnego bodźca (w tym wypadku dźwięku o wysokiej częstotliwości), kiedy pies szczeka. To, czy można skutecznie bez robienia psu krzywdy stosować ją wobec konkretnego psa, zależy od tego, jakie podłoże ma szczekanie. Psy bowiem szczekają z różnych powodów są złe, boją się, przeżywają frustrację lub konflikt, chcą zwrócić na siebie uwagę. Nie bez znaczenia są predyspozycje związane z rasą, ponieważ na przykład psy stróżujące (choćby sznaucery) miały być czujne i szczekać ostrzegając ludzi przed obcymi. W zasadzie użycie obroży antyszczekowych można uzasadnić jedynie w wypadku silnego nawyku szczekania bez podłoża lękowego, agresji czy frustracji. W przeciwnym razie można psu jedynie zaszkodzić, pogłębiając jego strach czy frustrację, a także agresję, która może przybrać formę gryzienia bez ostrzegania. Osobiście nie jestem zwolennikiem tego rodzaju środków uważając je za swego rodzaju drogę na skróty, której konsekwencje ponosi zwierzę.

Wracając do postawionego pytania czy warto użyć takiej obroży w wypadku waszego psa nie wiem, bo nie znam przyczyn nadmiernej szczekliwości.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,12927,41,czy_obroza_antyszczekowa_jest_skuteczna,ekspert_artykul.html

Puszczanie luzem psa, żeby samodzielnie chodził po okolicy, zwłaszcza gdy w pobliżu jest ruchliwa ulica jest równie ryzykowne jak gra w rosyjską ruletkę. Pies nie powinien sam podejmować decyzji kiedy mu się nudzi i gdy już nie ma nic ciekawszego do roboty – wracać do właściciela. Przede wszystkim zachęcałbym Cię do tego, żeby wasze spacery były bardziej reżyserowane przez Ciebie. Zaskocz swojego psa “odkryciem” w kępie trawy jego ulubionej zabawki, którą się z nim pobawisz. Pobiegnijcie razem w jednym kierunku, żeby rozkopać kupkę liści, sprawdzić co jest w krzakach (możesz pochować w różnych miejscach jakieś “zdobycze”). Jeśli będziesz inicjatorem takich zabaw – pies będzie uważał Cię za najlepszego myśliwego świata, który zawsze daje sygnał do udanego polowania. Co za tym idzie – pies będzie zwracać baczniejszą uwagę na to, co robisz, bo zawsze możesz go zawołać, a to oznacza początek wspaniałej zabawy.

Równie atrakcyjnym zajęciem jest dla psa praca węchowa. Poszukiwanie ukrytych członków rodziny, zgubionych umyślnie rzeczy jest tym, co psy naprawdę kochają. Jeśli Twój pies ma pasję tropiciela – wykorzystaj ją na Twoich warunkach. Po prostu “powiedz” psu czego ma szukać i bądź jego przewodnikiem. Ćwicz też z psem przywołanie. Także przywołanie awaryjne – na gwizdek. Jak to robić opisałem szczegółowo w książce “Aria do mnie”. Jeśli nie masz pewności, że pies jest pod kontrolą – nie pozwalaj mu na samowolne oddalanie się. Używaj długiej linki, która z jednej strony daje psu swobodę, z drugiej zaś – umożliwia kontrolę nad nim.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,5616,1698,pies_uciekinier,ekspert_artykul.html

Naturalne jest to, że mały, 3-miesięczny szczeniak przeżywa spory stres kiedy zostaje sam. W tym wieku nie powinno się pozostawiać go samego na długie godziny, choć należy stopniowo przyzwyczajać go do sytuacji kiedy nie zawsze ktoś z domowników jest w pobliżu. Dlatego kiedy pies jest po dłuższym spacerze, intensywnej zabawie lub w porze spoczynku należy zostawiać go w jego legowisku umieszczonym w osobnym pokoju z czymś wyjątkowo smacznym do gryzienia. Gryzienie jest dla psów naturalną i bardzo nagradzającą formą rozładowania napięcia (dlatego wasz pupil niszczy domowe sprzęty). Może to być duża wołowa kość lub wypełniony pasztetem i zamrożony kong. Tego rodzaju atrakcje szczeniak powinien mieć wyłącznie w sytuacji kiedy jest sam.

Proszę też pamiętać, żeby nie wzmacniać piszczenia i wycia przez zwracanie na nie uwagi w formie uspokajania psa, krzyczenia na niego czy otwierania drzwi kiedy jest głośno (lepiej w takim wypadku poczekać aż pies się uspokoi na kilka, kilkanaście sekund).

Źródło: http://pies.onet.pl/13,30562,41,co_mam_zrobic_z_nieznosnym_szczeniakiem,ekspert_artykul.html

Jeśli Pako rzeczywiście chciał zagryźć labradora, rada może być tylko jedna jak najszybciej znaleźć szczeniakowi inny dom. W hodowli psów nie wyklucza się zwierząt niesocjalnych wobec własnego gatunku. Dlatego zdarzają się samce o nasilonej agresji wobec szczeniąt czy suk. W naturze takie psy nie miałyby szans na przekazywanie cech niekorzystnych dla przetrwania gatunku.

Być może źle odczytałeś zamiary Twego psa, być może atak związany jest z jego wiekiem. 16 miesięcy to okres intensywnego dojrzewania i pies chętny jest do zaczepek, sprawdzając swoją pozycję wobec innych zwierząt ale tym bardziej konieczne jest, aby w większym stopniu kontrolować jego zachowania. Najpierw trzeba szkoleniem posłuszeństwa sprawić, by Pako reagował spokojnie na wszystkie Twoje polecenia także wtedy, gdy obok są inne psy. Można to uzyskać pracując z psem pod okiem doświadczonego trenera. Gdy będziesz całkowicie kontrolować zachowanie Pako, sprawdzisz jego reakcję wobec młodego psa, ale sprawdzisz to też w obecności trenera – w bezpiecznym dla szczeniaka dystansie, nie w domu, na neutralnym miejscu.

Chociaż dwa samce często żyją zgodniej pod jednym dachem niż dwie suki ale w przypadku psów o podobnej sile fizycznej i niewielkiej różnicy wieku, jeden z nich musi być zawsze niejako na przegranej pozycji, ustępując na każdym kroku temu drugiemu. Jeśli właściciel poświęci więcej czasu i uwagi podporządkowanemu psu, może doprowadzić do bardzo poważnych, krwawo zakończonych awantur między zwierzętami.

Gdy chce się wprowadzić nowe zwierzę pod wspólny dach, pierwsze spotkanie odbywa się na neutralnym gruncie, w domu podkreśla się nadrzędną pozycję starszego psa i nie popiera nowego w możliwych nieporozumieniach. Psy przyzwyczają się do siebie na wspólnych spacerach i podczas jednoczesnego szkolenia zawsze najpierw nagradza się dominującego psa. Ale nawet gdyby Twój pies zmienił teraz na skutek intensywnego szkolenia nastawienie wobec szczeniaka nie znaczy to, że w okresie dorastania młodszego samca nie dojdzie do konfrontacji.

Jeśli Pako gotów jest ustawicznie atakować szczenię jedynym wyjściem jest znalezienie szczeniakowi innego domu. Wrażenia z pierwszych miesięcy życia pozostają na zawsze w pamięci zwierzęcia atakowany teraz mały labrador może w przyszłości traktować inne psy, a przede wszystkim owczarki, z niebezpieczną agresją wywodzącą się ze strachu. On też już teraz powinien mieć bezpieczne miejsce na świecie i właściciela, dla którego będzie tym pierwszym, najważniejszym psem.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,7580,42,jak_8222zabic8221_agresje_w_stosunku_do_innych_psow,ekspert_artykul.html

Oczywiste, że dopóki nie nauczysz psa ignorowania rowerzystów, zwierzę może być wyprowadzane tylko na lince i bezwzględnie powstrzymywane od pościgu. Nauka prawidłowego zachowania zaczyna się od położenia roweru na ziemi i nakazaniu psu warowania obok. Po jakim czasie odprowadzisz rower i dopiero pozwolisz psu wstać i odejść wtedy nagrodzisz, nie przy rowerze. Pies powinien potem cierpliwie warować przy stojącym rowerze, także gdy prowadzisz rower dookoła niego. Potem naucz psa iść obok Ciebie gdy prowadzisz rower, warować, gdy jeździsz dookoła, coraz szybciej, Wreszcie te same ćwiczenia powtórzysz z pomocą znajomego, który poprowadzi rower obok, gdy będziesz ćwiczyć posłuszeństwo z psem. Posłuszeństwo musi być nagradzane, ale nie tuż przy rowerze pies nie powinien nabrać przekonania, że warto podchodzić blisko roweru. Rower stojący czy jadący trzeba skojarzyć z koniecznością cierpliwego siedzenia i warowania, wtedy pies zobojętnieje na rowery.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,30048,42,co_zrobic__gdy_pies_goni_za_rowerzysta,ekspert_artykul.html

Lilu, Twój pies nie jest złośliwy, jest straszliwie zestresowanym zwierzęciem, które nie umie się z Wami porozumieć. Żaden pies nie znaczy moczem czegoś na złość. Pies nie rozumie, że dla nas zapach moczu jest przykry, dla zwierzęcia to jedynie informacja zapachowa. Posikiwanie przy powitaniu jest oznaką uległości pies w ten sposób “mówi” do Ciebie, że jest bardzo mały i chce się Tobie podporządkować. Ustawicznie obsikiwanie mebli czy ścian może wynikać także z choroby, zaburzeń hormonalnych i skutecznym sposobem na to jest kastracja zwierzęcia ale w tej sprawie musisz porozumieć się z lekarzem weterynarii. Jeśli pies jest zdrowy trzeba bez karcenia od nowa uczyć zachowywania czystości tak jak uczy się szczeniaka, czyli często wyprowadzając i nagradzając załatwianie się na zewnątrz. Wiązanie domowego maleńkiego psa w ogrodzie też było powodem ogromnego stresu lepiej nauczyć psa pozostawania w domowym kennelu lub ogrodowym kojcu z budą w środku. Ucieczki z domu i ustawiczne znaczenie wszystkiego moczem może być spowodowane cieczkami suk w okolicy, obawą przez uwiązaniem lub stresem, jaki pies przeżywa w Waszej obecności.

O jedno przynajmniej nie powinnaś się martwić pies ze spaceru raczej nie przyniesie niczego, co mogłoby zagrażać zdrowiu dziecka. Może, owszem, wrócić brudny. Jeśli odrobaczasz go co jakiś czas i regularnie szczepisz przeciwko wściekliźnie, to prawdopodobieństwo przywleczenia choroby zaraźliwej dla człowieka jest znikome. Jednak konieczne jest moim zdaniem poświęcenie więcej czasu na porozumienie się ze zwierzęciem. Nauczenie powrotu na każde zawołanie, nauczenie wspólnych zabaw, choćby aportowania. Żaden pies sam z siebie nie rozumie ludzkich oczekiwań ani ludzkich słów, każdy jest spokojniejszy, gdy ma szanse zrozumieć, czego człowiek oczekuje. Nauka najprostszych nagradzanych zachowań, bodaj takich jak reagowanie na hasła “siad”, “waruj”, “do mnie”, pomaga psu w kontakcie z człowiekiem. Proponuję abyś zapoznała się z poradnikiem “Sam wychowasz swego psa” (Górny, Mrzewińska) i dała psu szansę na wzajemne zrozumienie. Naprawdę nie jest na to za późno.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,17413,42,zlosliwe_posikiwanie_w_domu_i_ucieczki,ekspert_artykul.html

Myślę, że częściowo sam sobie odpowiedziałeś. Być może nadmierne linienie jest związane z jakąś inną przyczyną, ale ja zacząłbym od “rewolucji w żywieniu”. Niestety nie mam żadnych doświadczeń związanych z stosowaną przez Ciebie karmą. Niewątpliwym błędem żywieniowym jest skarmianie psa resztkami ludzkiego pożywienia pies to nie mały człowiek. Pies to drapieżnik mięsożerca.

Radzę spróbować zastosować którąś z karm z grupy Premium. Jeżeli chodzi o zapobieganiu nadmiernemu wypadaniu włosa z powodów żywieniowych, moje osobiste najlepsze doświadczenia są związane ze stosowaniem u psów karmy Eukanuba Sensitive Skin z linii Daily Care.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,29568,2118,dlaczego_mojemu_psu_wypada_siersc,ekspert_artykul.html