Klaudio, bardzo często yorka traktujemy niczym zabawkę, pozwalamy na wszystko, nie wymagając niczego bo to taki malutki śliczny piesek. Nawet najmniejszy york nadal jest psem i potrzebuje, aby człowiek uczył go odpowiednich zachowań, nagradzał, wymagał, dawał zajęcie. Naucz swojego psa najpierw spokojnie chodzić na smyczy obok stojących i przechodzących ludzi, wymagaj siedzenia bez szczekania gdy ludzie chodzą obok i nagradzaj spokój. Twój piesek, jeśli od niego niczego nie wymagasz, nie czuje się przy Tobie bezpiecznie, takie atakowanie ludzi jest właśnie okazywaniem strachu. Yorka też trzeba spokojnie i cierpliwie uczyć wszystkiego tak, jak uczyłabyś dużego psa. Postaraj się o poradniki, takie choćby jak Sam wychowasz swego psa (Górny, Mrzewińska) lub Jak rozmawiać z psem (Mrzewińska), przeczytaj zamieszczone tu artykuły i , daj swojemu psu zajęcie właśnie szkoleniem. Nie głaszcz psa za nic, bez powodu, nie porywaj na ręce chwal i głaszcz tylko wtedy, gdy zachowa się prawidłowo. Jeśli bodaj raz rozbawiło Cię, że maleńki piesek próbuje odstraszyć Twojego chłopaka to ten jeden raz wystarczył, by pies uznał, że tak trzeba się zachowywać. Naucz więc teraz psa warowania w dystansie, gdy Twój chłopak wita się z Tobą. A potem przywołaj psa i niech od Twojego chłopaka dostanie nagrodę. Nie możesz puszczać psa luzem, dopóki go nie opanujesz jedno oszczekanie kogokolwiek zepsuje Ci tygodnie pracy. Nie ma magicznego sposobu, który zmieniłby od razu zachowanie psa pomoże tylko praca z psem, danie mu zajęcia, takiego choćby jak aportowanie, jak noszenie małej zabawki, praca z psem, praca i jeszcze raz praca.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,25790,42,moj_york_szczeka_i_rzuca_sie_na_ludzi,ekspert_artykul.html

Shar-pei wbrew swojemu wyglądowi nie jest przytulanką i wobec obcych zachowuje rezerwę. To cecha rasy, która nie tłumaczy jednak, jak sądzę, aż tak wielkiej niechęci psa do obcych. Bardzo możliwe, że kilakrotnie przymuszony do kontaktu z nieznanym mu człowiekiem pies nauczył się, że aby uniknąć przykrej dla niego sytuacji, najlepiej warczeć i szczekać. Teraz więc uprzedza spodziewaną nieprzyjemność “dmuchając na zimne”. Agresja ze strachu niezwykle łatwo się utrwala, bo jest natychmiast nagradzana uczuciem ulgi.

Jeśli jest to jedyny powód agresji Momisa to praca z psem powinna polegać na oswajaniu go z gośćmi przez aranżowanie sytuacji, w których psu będzie zależało na kontakcie z nimi (np. głodny pies i wyjątkowo pyszne smakołyki w rękach obcego). Kontakt obcych z psem powinien odbywać się na zasadach, które zaakceptuje pies obcy pozwalają sobie tylko na tyle na ile pies im pozwoli na przykład dotykając go. Nie można też przymuszać psa do kontaktu z nieznanymi mu ludźmi ani karać go za warczenie (karanie nasili agresję).

Proszę uprzedzić gości by nie zwracali uwagi na psa kiedy przychodzą do domu, dopóki sam pies się nimi nie zainteresuje. Wykluczone jest także nagabywanie Momisa przez przechodniów. W takich sytuacjach proszę grzecznie i stanowczo zwracać im na to uwagę.

Moje doświadczenie podpowiada mi, żeby sprawdzić jeszcze inne możliwe przypuszczenia na temat innych przyczyn kłopotliwego zachowania (nie muszą one wykluczać postawionej wyżej hipotezy). Tego nie da się zrobić bez obserwacji psa i szczegółowego wywiadu. Dlatego najlepiej poprosić o pomoc behawiorystę, a przedtem lekarza weterynarii o zbadanie psa (badanie kliniczne, badania krwi, moczu, a w razie wątpliwości także badanie poziomu hormonów tarczycy).

Źródło: http://pies.onet.pl/13,21371,41,pies_nie_toleruje_obcych,ekspert_artykul.html

Doroto, moim zdaniem szybko poradzisz sobie z tym problemem, bez przekupstwa ani straszenia – po prostu stworzysz takie sytuacje, aby nagrodzić prawidłowe zachowanie i zobojętnić krótką jazdę. Zacznij lekcje na pustym parkingu lub przed własnym domem, jeśli dysponujesz ogrodzonym terenem. Wprowadzisz psa na smyczy do samochodu – powiesz – “dobrze, czekaj” i podasz smakołyk. Skłonisz do warowania, pochwalisz, nagrodzisz. Otworzysz auto, ale blokując psa smyczą i ręką uniemożliwisz wysiadanie. Ponownie pochwalisz, dasz smakołyk. Po chwili ujmiesz smycz, polecisz wysiąść, usiąść obok auta. Drugi raz wprowadzisz psa do auta i nagrodzisz, pozwolisz wysiąść, po wykonaniu “siad” i odczekaniu chwili bez nagradzania smakołykiem wrócisz z psem do domu. Na następnych etapach szkolenia zaczniesz o krok odchodzić od otwartego auta, a suczka ma siedzieć lub warować w środku, nagradzana co jakiś czas. Powtórzysz wszystko zamykając auto, potem przy włączonym na chwilę silniku, okazjonalnie naciskając klakson. Zawsze pochwałą nagradzasz spokój, a nieregularnie smakołykiem. Kiedy suczka będzie spokojnie leżeć w otwartym samochodzie, na pustym parkingu już w zamkniętym aucie przerobisz ruszanie, kilkumetrową jazdę, natychmiastowe zatrzymanie auta, wielokrotne wsiadanie i wysiadanie psa. Wsiadanie będziesz chwalić i nagradzać, wysiadanie tylko chwalić. Na parkingu ruszysz i zahamujesz jak przed światłami, aby nagrodzić spokój po chwili stania. Już nie za każdym zatrzymaniem będziesz wysiadać sama i wyprowadzać psa.

Dobrze byłoby przeprowadzić czasem treningi w innym samochodzie, układając w środku matę, na której także w domu będziesz uczyć warowania w różnych sytuacjach.

Jeśli zobojętnisz psu stopniowo ruszanie, hamowanie, klakson, ruszanie ponowne – sunia powinna spokojnie podróżować, niezależnie od dystansu. Ale na zawsze przyjmij zasadę – nie ma swobodnego biegania po dojechaniu do celu. Nie ma natychmiastowego wysiadania z auta. Najpierw chwila treningu posłuszeństwa obok samochodu, potem swobodny spacer.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,3075,42,nerwowe_zachowanie_psa_w_samochodzie,ekspert_artykul.html

To jedne z najłatwiejszych i najbardziej popularnych sztuczek – większość psów przyswaja je bardzo szybko. Możemy ich uczyć na dwa sposoby

Podawanie łapy

Nauka przez kształtowanie
Kształtowanie podawania łapy może być jednym z pierwszych ćwiczeń z psem, który potrafi już pracować metodą klikerową, ale nie jest jeszcze bardzo doświadczony. Manipulowanie przednimi kończynami jest na tyle naturalne dla psa, że zwykle szybko się orientuje, czego od niego oczekujemy. Dość łatwo od trącania łapą przedmiotu (np. pudła) powinno się więc udać przejście do kładzenia jej na naszej dłoni. Na etapie pośrednim opieramy dłoń na pudle.

Można też od razu trzymać dłoń przed sobą i starać się nakłonić psa do jej dotknięcia, początkowo nagradzając nawet przypadkowe ruchy łapą. Najlepiej wybrać najpierw jedną łapę – tę, którą pies chętniej manipuluje – żeby zwierzak miał jasne kryteria, za co jest nagradzany.

Jeśli nasz podopieczny ma zwyczaj zaczepiać nas łapą, można to wykorzystać, zaznaczając kliknięciem moment, kiedy np. położy ją na kolanie. Trzeba jednak szybko dołączyć do zachowania komendę, żeby nie nagradzać przez długi czas spontanicznego żebrania.

Nauka metodą tradycyjną
Bierzemy do ręki łapę, wypowiadając równocześnie komendę. Najlepiej, żeby pies siedział na wprost. Niektóre wrażliwe psiaki nie lubią chwytania za łapy i mogą je wyrywać. W takiej sytuacji można delikatnie trącać przednie łapy od tyłu i nagradzać psa, gdy którąś z nich poruszy. Stopniowo pojmie, o co chodzi, i zacznie sam je podnosić. Równocześnie podkładajmy – wypowiadając komendę słowną – pod podniesioną łapę dłoń i nagradzajmy psa, kiedy jej choćby lekko dotknie. Po jakimś czasie zwierzak będzie samodzielnie opierał łapę na ręce.

Przybijanie piątki

Polega ono na… podawaniu łapy, tylko wyżej – na dłoń uniesioną pionowo. Dlatego niezależnie od tego, którą z metod nauczyliśmy psa dawać łapę, żeby przejść do „piątki”, zacznijmy od trzymania dłoni wprawdzie pionowo, ale nisko. Nową komendę słowną można wprowadzać nawet od razu, ponieważ dla psa i tak największe znaczenie ma komenda optyczna, którą jest właśnie uniesiona ręka. Ćwiczmy przybijanie piątki podreczniki szkolne coraz wyżej – aż do momentu, gdy nasz uczeń znajdzie się w pozycji służenia. Na późniejszych etapach można wprowadzać dalsze modyfikacje tych ćwiczeń: podawanie drugiej łapy, rozpoznawanie komend na podawanie łapy prawej i lewej, równoczesne przybijanie dwóch piątek – i tak dalej…

Urszula Charytonik

Źródło: http://www.psy.pl/archiwum-miesiecznika/art2178.html

Blokada rui przy pomocy zastrzyków hormonalnych nie jest czymś w 100% bezpiecznym może grozić wieloma powikłaniami. Jeżeli suczka nie jest przeznaczona do rozrodu, sterylizacja jest najlepszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,30514,2118,czy_zastrzyki_hormonalne_sa_bezpieczne,ekspert_artykul.html

Myślę, że powinnaś zwrócić się do swojego lekarza weterynarii, aby obejrzał te zmiany. Jeżeli powstały w wyniku wbicia się kleszczy, po jakimś czasie znikną, ale jeśli nie? Trzeba to sprawdzić.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,28412,2118,dziwne__podskorne_guzki_na_ciele_psa,ekspert_artykul.html

W jakim wieku można rozpocząć szkolenie agility z cocker spanielem?

Cocker spaniele mają predyspozycje do uprawiania agility. Są zwinne, szybkie i podatne na szkolenie. Doskonałe wyniki w tym sporcie osiąga biało-ruda, ogoniasta spanielka z Wrocławia, Miranda ze Sztormowej, zwana na co dzień Sunday.

Już z małym szczeniakiem powinno się zacząć naukę podstaw posłuszeństwa, co przyda się nie tylko w życiu codziennym, ale i w sporcie. Szkolenie pieska, nawet nauka różnych sztuczek, przyzwyczaja go bowiem do pracy z człowiekiem. Jeśli w okolicy są szkółki agility, można zapisać malucha do przedszkola dla szczeniąt o profilu agility. Nauka w nim obejmuje pokonywanie przeszkód (bez wysokich skoków). Jeśli w pobliżu nie ma żadnej szkółki, podstawowe szkolenie można prowadzić samodzielnie, oczywiście pamiętając o bezpieczeństwie psiaka i nie zmuszając go do pokonywania przeszkód, których się boi.

Ucząc każdego psa, a już szczególnie szczeniaka, stosujemy dużo nagród (smakołyków, zabawek). O tym, woda utleniona na straży zdrowia jak zbudować przeszkody i uczyć agility, pisaliśmy w numerach 11-12/2004 i 1/2005 „Mojego Psa”.

Spaniele kwalifikują się wzrostem do klasy M (dla psów o wysokości 35-43 cm w kłębie). Jako psy niezbyt duże, mogą zacząć nieco wyższe skoki już w wieku 8 miesięcy, natomiast po ukończeniu roku można wymagać od nich pokonywania przeszkód o pełnej wysokości (35-45 cm).
 

Urszula Charytonik

Źródło: http://www.psy.pl/sport/agility/art2.html

Silne stresy doznane w szczenięctwie mogą odnowić się nieoczekiwanie u dorastającego, nawet już dorosłego psa. Twój pies powoli wyrasta ze szczenięctwa, wchodzi w okres dojrzewania, a to charakteryzuje się wzmożoną pobudliwością i wrażliwością. Dlatego być może teraz silniej reaguje na sytuacje podobne do tych, których wystraszył się jako szczeniak. Można psu na pewno pomóc przezwyciężyć te strachy. Nie wolno jednak mówić do spanikowanego zwierzęcia ;nie bój się; ani go pocieszać. Pies nie rozumie zdania ;nie bój się;, choć prawdopodobnie skojarzył słowo ;nie; jako ostrzeżenie, zakaz. A wiec nie dość, że coś go wystraszyło, to jeszcze właściciel słowem ;nie; zwiększa dla psa uczucie zagrożenia. Pocieszanie pies mógłby odebrać jako nagrodę za lękliwe zachowanie i oczywiście tym częściej zachowywałby się podobnie. Dlatego najlepiej jest zobojętniać rozmaite dźwięki, nasilając je stopniowo podczas radosnej zabawy z psem. Można odpowiednio rozkładając smakołyki zachęcić i nagrodzić psa za podejście do miejsca, które wydaje mu się straszne. Zwijana smycz także może być ostrożnie, potem coraz mniej ostrożnie upuszczana podczas radosnej zabawy psiaka z właścicielem, może stanowić wręcz element tej zabawy. Proponuję wzmocnić pasję aportowania, aportowanie przerażającego przedmiotu znosi obawę przed tym przedmiotem, także zakończone sukcesem aportowanie w miejscach zdaniem psa groźnych zmniejsza jego obawy przed tym miejscem. W niedawno wydanej książce Nicholasa Dodmana ;Pies, który kochał zbyt mocno; znajdziesz wiele przykładów nieoczekiwanych psich lęków i sposoby ich odczulania. Polecam lekturę tej książki przed przystąpieniem do zobojętniania Twojemu psu wszelkich ujawniających się w tej chwili strachów.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,11698,42,dziwne_psie_leki,ekspert_artykul.html

Kasiu, koniecznie musisz udać się ze swoim jamnikiem do lekarza weterynarii, aby ten zbadał pieska, przeprowadził testy i dowiedział się jaka jest przyczyna zmian skórnych. Przyczyną takich zmian może być zakarzenie bakteryjne, grzybica, alergie, pasożyty, zaburzenia hormonalne i tak dalej lista jest bardzo długa.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,31578,2118,dziwne_strupy_na_skorze_psa,ekspert_artykul.html

W Warszawie odbyła się (21-23.XI) druga edycja warsztatów groomerskich organizowanych w cyklu ?Grooming workshop? . Podczas trzydniowego szkolenia można było się dowiedzieć jak pielęgnować teriery.

Sala kongresowa budynku Cinema City Bemowo wypełniła się stołami groomerskimi, polskimi fryzjerami chcącymi doskonalić swoje umiejętności i cierpliwymi psami, takich ras jak: west highland white terrier, cairn terrier, lakeland terier, welsh terrier, airedale terrier, czarny terier rosyjski, kerry blue terrier, terier szkocki.

Warsztaty prowadził Ronny Demunter z Belgii. ezoteryka Pierwszego dnia pokazał jak trymować westiki, drugiego zajął się rzadko spotykaną w Polsce rasą – lakeland terierem, na zakończenie pokazał jak strzyc czarnego teriera rosyjskiego.

Kolejna edycja imprezy na przełomie lutego i marca. Poświęcona będzie pielęgnacji retrieverów i seterów.

Maciek Kwiatkowski

Źródło: http://www.psy.pl/aktualnosci-psy/art5790.html