Kasiu, pozostaje Ci intensywna praca nad wychowaniem Twojego młodziutkiego psa. To Ty powinnaś bawić się z nim na spacerze w taki sposób, abyś była dla niego bardziej interesująca. Czeka Cię także ogromna praca nad posłuszeństwem nie można puszczać luzem psa, którego nie da się odwołać. Propozycje zabawy adresowane do wszystkich innych psów niekoniecznie kończą się dobrze, pościg za kotem, kurą, czy sarną choć nowofundland niewielkie ma szanse w takiej pogoni – może skończyć się tragicznie. Jeśli Twój pies ma przyjazne kontakty z innymi psami, zachęć ich właścicieli, abyście wspólnie uczyli zwierzęta posłuszeństwa, wykonywania Waszych poleceń także wtedy, gdy zaprzyjaźniony zwierzak zaprasza do zabawy.

Nowofundlandy można doskonale szkolić – i to nie tylko do aportowania z wody. Jeden z krakowskich nowofundlandów prześlicznie pracował na śladzie, umiał odnaleźć zgubione przedmioty Twój pies może mieć zajęcie ciekawsze niż tylko zabawa. Postaraj się o poradniki szkolenia, choćby takie jak Górny, Mrzewińska. Sama wychowasz swego psa, znajdziesz tam także opis nauki pierwszych śladów i szukania przedmiotów. Jeśli zorganizujesz Twojemu psu czas na spacerach i będziesz go odpowiednio nagradzać za pracę, staniesz się dla niego najważniejsza, a wtedy łatwiej wyegzekwujesz posłuszeństwo w każdej sytuacji.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,18903,42,klopoty_z_przywolaniem,ekspert_artykul.html

Małgosiu, sama w swoim liście odpowiedziałaś na pytanie o popełnione błędy. Nadopiekuńczość, kompletny brak wychowania, traktowanie młodego psa jakby był maleńkim dzieckiem, brak zajęcia – to wszystko musiało nieuchronnie spowodować nerwicę lękową. Obszczekiwanie ludzi dookoła bloku też wynika ze strachu, suczka podnosi alarm na wszelki wypadek, bo na znanym terenie boi się troszeczkę mniej. Nic dziwnego, że przy Twoim przyjacielu zachowuje się spokojniej, prawdopodobnie on nie przejmuje się i nie rozczula nad zwierzątkiem. Spanie w łóżku nie ma większego znaczenia, pies może dzielić posłanie z człowiekiem; nie będzie przez to ani lękliwy, ani nadmiernie samodzielny. Twoja suczka ma dopiero dwa lata i można wyleczyć ją ze wszystkich strachów. Ale po pierwsze nie rozpieszczaj. Pieszczoty, smakołyki dawaj tylko za te zachowania, które chciałabyś utrwalić. Zacznij czegoś wymagać od zwierzątka pies, który nie ma żadnego zajęcia, nie wie, co jest akceptowane, co zabronione, w efekcie czuje się niepewnie, wszystkiego się boi. Zacznij uczyć, najpierw w domu, chodzenia na smyczy, powtórz te lekcje na klatce schodowej, dookoła bloku, a potem stopniowo w innym terenie. Przyzwyczajaj do gwałtownych ruchów ręki i rozmaitych hałasów też najpierw w domu. Nie zajmuj się po powrocie suczką przez kwadrans pogłaszcz, daj jej smakołyk czy zabawkę i nie koncentruj się aż tak na niej. Jeśli znasz dobry ośrodek szkoleniowy, poproś, by zademonstrowano, jak prawidłowo nagradza się psa, jak się zachować, gdy pies się boi. Nie pocieszaj suczki, nie mów “nie bój się”, bo tylko wzmacniasz jej strach. Niemal każdy pies poznał z doświadczenia słowo ;nie;, ale nie zna słowa “bój się”, żaden nie rozumie zdań przeczących. Gdy przestraszony pies słyszy “nie”, czyli zakaz kontaktu, nabiera przekonania, że naprawdę trzeba się bać… Serdecznie polecam książkę Dodmana “Pies, który kochał zbyt mocno”, znajdziesz tam opisy oswajania różnych psich strachów, i moje niewielkie poradniki szkoleniowe na wychowanie suczki w podstawowym zakresie wystarczą. Co do kaprysów przy jedzeniu niemal każdy pies będzie kaprysić, jeśli damy mu taką możliwość. Pamiętaj jednak, że kapryśny pies nie zasygnalizuje w porę choroby nie będziesz wiedziała, czy odmawia jedzenia w oczekiwaniu na smakołyk, czy też trzeba jechać do lekarza. Pies powinien być lekko głodny na tyle, by zjadać to co w misce, smakołyki wtedy spełnią rolę nagrody za prawidłowe zachowanie.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,16334,42,ekspert_artykul.html

Przede wszystkim proszę zaniechać karania suczki i prowokowania jej strachu oraz agresji. Doskonale rozumiem, że warczenie i szczerzenie zębów w odpowiedzi na Twoje gesty jest przykre i może budzić złość. Cóż, nie ma innego wyjścia jak zacisnąć zęby, by powstrzymać się przed klapsami i krzykiem, bo sama widzisz, że twoje zdenerwowanie tylko pogarsza sytuację.

Suczka powinna na powrót nabrać zaufania do Ciebie. Znaczy to, że Twoje gesty i postawy w sytuacjach, które do tej pory budziły strach i prowokowały do warczenia, muszą kojarzyć się jej z czymś przyjemnym, najlepiej jedzeniem lub zabawą (w zależności od tego, co bardziej motywuje twojego psa).

Proponuję karmienie z ręki w sytuacji przychodzenia na zawołanie, wyciągania ręki do psa, głaskania, a następnie dotykania całego ciała i podnoszenia jej. Takie odwrażliwianie przeprowadza się stopniowo, zaczynając od najmniej nieprzyjemnych dla psa sytuacji, a kończąc na najbardziej przykrych (najlepiej spisz sobie na kartce te sytuacje i uszereguj je pod tym względem i odwrażliwiaj każdą z nich powiedzmy przez tydzień).

W ramach odwrażliwiania możesz całą dzienną porcję jedzenia podawać suczce z ręki. Zacznij jednak od wyjątkowo pysznych kąsków, na przykład pieczonego mięsa, pokrojonego w małe kawałki.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,18397,41,utracone_zaufanie,ekspert_artykul.html

Twoje pytanie jest bardzo lakoniczne, więc muszę improwizować, co dla Ciebie znaczy “pocieszanie psa”. Dlatego napiszę kilka zdań o najczęściej popełnianych przez właścicieli psów błędach w postępowaniu z psem, który czegoś się boi i właściciel chce go właśnie “pocieszyć”.

Psia psychologia różni się od naszej, ludzkiej. Często “pocieszanie psa” wcale mu nie pomaga, lecz wbrew naszym intencjom powiększa strach i może rodzić prawdziwe fobie. Jeśli masz możliwość obserwowania kilku psów żyjących razem, zobaczysz, że one nie reagują na swoje stany emocjonalne, lecz na zachowania. Żaden pies nie będzie “pocieszał” drugiego psa, tak jak robi to człowiek widząc, że drugiemu jest smutno. Gdy psu zdarzy się jakiś wypadek – inny pies albo na to nie zwróci uwagi, albo warknie (zdarza się, że psy w gromadzie potrafią napastować słabszego), albo będzie zainteresowany tym, co się stało, jednak nie będzie przesadnie reagował emocjonalnie. Takie emocjonalne zachowanie jest przez psy odbierane zupełnie odwrotnie niż byśmy sobie tego życzyli. Aby nieco to przybliżyć posłużę się porównaniem wziętym z naszego ludzkiego świata.

Wyobraźmy sobie, że w wyniku upadku rozcięliśmy sobie łuk brwiowy. Nie widzimy co się stało, bo nie mamy lustra, ale krwawienie jest spore, choć sama rana niegroźna. Przyjeżdża lekarz, a więc ktoś kto jest autorytetem. Widząc naszą ranę lekarz mówi coś takiego:

- “O BOŻE! Co za straszna rana! Ależ musi pan cierpieć. Pierwszy raz widzę coś tak strasznego! Co mam robić? Pan krwawi! Jakoś chcę panu pomóc, ale nie wiem jak. Bardzo panu współczuję!”

Czy taka reakcja lekarza uspokoiła by pacjenta? Podobnie czuje się pies, gdy jego przewodnik, któremu ufa i który jest dla niego autorytetem zaczyna pocieszać psa.

Zmieńmy ten scenariusz. Tym razem lekarz zamiast panikować, podchodzi spokojnie do pacjenta i mówi:

- “Jest pan bezpieczny, to nic poważnego. Sytuacja jest pod kontrolą. Wszystko będzie dobrze. Zaraz się panem zajmiemy i rana szybko się zagoi.”

Prawda, że znacznie lepiej?

Podobnie pies widząc, że przewodnik jest spokojny, opanowany, jest jego oparciem i nie reaguje paniką na to, co się dzieje wokół, będzie w stanie łatwiej opanować strach lub poradzić sobie z własnym lękiem, bólem czy “smutkiem”.

Jeśli więc naprawdę chcemy “pocieszyć” psa – zachowajmy spokój. Nasza uwaga, mówienie do psa, głaskanie go WZMACNIA ten stan emocjonalny, w którym pies aktualnie się znajduje. Jeśli chcemy wzmacniać spokój – nagradzajmy psa, gdy jest spokojny. Gdy pies wpada w panikę lub gdy się czegoś boi – nie mówmy do niego, nie krzyczmy, nie głaszczmy. Najlepszą strategią jest przekierowanie uwagi psa na nas i dopiero wtedy nagrodzenie go za to, lub – gdy to niemożliwe – po prostu spokojne przeczekanie i nagrodzenie psa dopiero wtedy, gdy jest spokojny.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,5492,1698,ekspert_artykul.html

Jak podać psu tabletkę?

Jak podać psu tabletkę?

Zwykle wystarczy umieścić tabletkę w amulety kawałku pasztetu, wędliny czy choćby posmarować ją masłem. Niektóre psy próbują jednak oszukać właściciela: zjeść wędlinę, a tabletkę wypluć. Musimy wtedy zaaplikować ją w inny sposób.

Jeśli pies jest zrównoważony, nie powinno to być zbyt kłopotliwe. Jedną ręką chwytamy od góry za szczękę tak, aby górne fafle (policzki) znalazły się między palcami naszej dłoni a jego zębami. Następnie kciukiem drugiej dłoni, naciskając na siekacze żuchwy, rozwieramy maksymalnie jamę ustną. Staramy się umieścić tabletkę u nasady języka, tzn. jak najbliżej gardła. Wycofujemy dłoń, którą włożyliśmy tabletkę, i puszczamy fafle. Wtedy pies sam zamyka pysk, a my obejmujemy go dłonią, nie pozwalając na otwarcie. Można też lekko dmuchnąć mu w nos, a potem – przy wciąż zamkniętym pyszczku – masować przez chwilę szyję w okolicy gardła.

W wypadku strachliwego i niespokojnego psa nie obejdzie się jednak bez pomocnika, który go przytrzyma. Jedną ręką otoczy szyję zwierzęcia – unieruchamiając i podnosząc jednocześnie jego głowę – a drugą zablokuje zad.
 

lek. wet. Artur Dobrzyński

Źródło: http://www.psy.pl/opieka/sposoby-na/art7,podstepem-lub-zrecznoscia.html

Gruczoły zatok okołoodbytniczych potrafią sprawiać kłopot. Czasem ich ujścia się zatykają i pies saneczkuje, aby je odetkać. Wydzielina jest bardzo śmierdząca i lepiej, aby tego nie robił na dywan. W takiej sytuacji lekarz wet powinien wycisnąć ich zawartość. Potem dobrze zastosować lek Posterisan w czopkach, dwa razy dziennie, po pierwszym i ostatnim spacerze, przez kilka dni.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,5929,1709,zatoki_okoloodbytowe,ekspert_artykul.html

Neto, suczka ma urojoną ciążę nie dlatego, że adoptowała Twojego syna, ale intensywniej opiekuje się Twoim synem dlatego, że ma urojoną ciążę. Urojona ciąża zdarza się u suk, które rodziły wielokrotnie, i u takich, które nie rodziły nigdy. Tylko lekarz weterynarii może w tej chwili określić, czy wskazana byłaby sterylizacja suki, aby nie dopuścić do kolejnych urojeń, wydzielania mleka, zapalenia gruczołów mlecznych. Jedno jest pewne prawdziwa ciąża nie zmniejsza absolutnie ryzyka wystąpienia ciąży urojonej, niczego nie leczy, niczemu nie zapobiega.

Byłoby dobrze dać w tej chwili suczce możliwość intensywnego wybiegania się codziennie, nie tylko w weekendy. Należy pozabierać z budy wszystkie przedmioty, które są dla niej ;zastępczymi szczeniętami; i których może pilnować także przed domownikami. Warto pomyśleć nad ograniczeniem białka w codziennym żywieniu, do picia dawać tylko wodę, no i nie rozczulać się nad suczką, nie rozpieszczać jej. Oczywiście Twój syn, jak każde inteligentne dziecko, szybko zorientuje się, że jest na specjalnych prawach u zwierzątka wykorzystaj to. Zacznij wspólnie z synem szkolić suczkę, uczyć natychmiastowego reagowania na polecenia dziecka. W ten sposób zapewnisz doskonałe zajęcie i dziecku, i suczce. Należy jednak liczyć się z tym, że suczka mogła już na zawsze uznać Twoje dziecko jako własne szczenię. I będzie okazywać agresję wobec pozostałych członków rodziny, jeśli w jej odczuciu dziecku coś zagraża. A to wymaga szczególnej kontroli podczas zabaw dziecka z rówieśnikami, bo inne dzieci mogą być także przez suczkę postrzegane jako zagrożenie dla ;jej szczeniaka;…

Źródło: http://pies.onet.pl/13,5539,42,dziwne_zachowanie_podczas_ciazy_urojonej,ekspert_artykul.html

Ambrey, niestety nie dajesz Twojemu psu tego, co jest mu najbardziej potrzebne – wystarczającej ilości ruchu. Na podwórku husky na pewno się nie wybiega. Zacznij od truchtania z psem przypiętym na lince co najmniej 2-3 godziny dziennie. Potem naucz psa reagowania bodaj na hasło “siad” – na którykolwiek ze sposobów opisanych właśnie tu, w artykułach. Pies nauczony hasła “siad” będzie czekał w tej pozycji na jedzenie, pogłaskanie, nie będzie skakał po Tobie. Samo głaskanie ot, tak, bez powodu, nie daje nic, a jeśli klepiecie psa po wierzchu głowy, to nie jest przyjemne dla zwierzęcia. Pogłaskanie powinno być nagrodą za oczekiwane zachowanie.

Pamiętaj, proszę, że pies zachowuje się zależnie od warunków stworzonych przez człowieka. Smutne jest, gdy piszesz, że pies boi się domowników, a rodzina ma jego wybryków dość. To nie są wybryki, pies nie rozumie, że jego zachowanie Wam nie odpowiada, innego nie został nauczony, a roznosi go energia. Daj mu codzienne bieganie i zacznij uczyć: najpierw nakłoń do zachowania, jakiego oczekujesz, potem nagrodzisz to zachowanie, skojarzysz ze słowem, i po bardzo wielu codziennych ćwiczeniach (ćwiczysz nie przez godzinę bez przerwy, ale np. 6 razy po 10 minut!) można oczekiwać prawidłowej reakcji psa na hasło. Czyli najpierw tylko bez słowa skłonisz np. do siadu, pochwalisz, nagrodzisz, po wielu powtórkach skłonisz do siadu, powiesz “siad”, pochwalisz, nagrodzisz, będziesz tak ćwiczyć zawsze chwaląc i czasem nagradzając. Po setkach powtórzeń pies zacznie siadać na hasło – i musi wtedy być zawsze pochwalony, a nieregularnie nagrodzony. Przeczytaj dokładnie artykuł jak uczyć psa siadania na polecenie – w ten sam sposób nauczysz innych zachowań. Zapytaj w lubelskim oddziale Związku Kynologicznego Polsce o adresy najbliżej mieszkających właścicieli husky, którzy trenują je do pracy w zaprzęgu, w Lublinie są także ośrodki szkolenia psów. Tam szukaj pomocy razem z psem lub udaj się sama do ośrodka szkoleniowego. Twój pies jest dla Ciebie wyzwaniem – tylko od Ciebie zależy, czy zrozumie, czego od niego oczekujesz, ale Ty najpierw musisz się nauczyć jak szkolić psy. I nie możesz od psa tej rasy oczekiwać takiego zachowania jak od psów ras pasterskich – jeśli pies najpierw na smyczy, lince, potem w dystansie kilku, kilkunastu metrów będzie reagować na Twoje zawołania – to już można uznać za sukces.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,3077,42,ekspert_artykul.html

Naukę zaczniesz w domu i na smyczy, od opanowania perfekcyjnie polecenia “siad”. Jeśli pies nie ma tej czynności opanowanej perfekcyjnie kliknij .

Gdy suczka wykona siad pokaż smakołyk trzymany o metr na otwartej dłoni. Jeśli ruszy się z miejsca powiedz “nie”, ukryj smakołyk w dłoni i nie powtarzając słowa “siad” naprowadź w siad gestem lub pomagając sobie smyczą. Pochwal za siedzenie, pokaż znowu smakołyk i tak będziesz powtarzać, aż suka nie ruszy się, mimo że jedzenie jest blisko. Wtedy dasz hasło pozwalające jeść z ręki, zachęcisz, by do ręki podeszła na to hasło. Powtórzysz to samo kładąc jedzenie na podłodze, potem rzucając na podłogę. Jedzenie podniesiesz sama, dasz z ręki. W mieszkaniu przećwiczysz chodzenie na smyczy obok leżącego jedzenia. Gdy w domu pies już bez smyczy nie ruszy jedzenia leżącego na podłodze wszystko zaczniesz od początku na spacerze. Następny etap to przeprowadzanie psa na smyczy obok jedzenia zostawionego przez kogoś w umówionym miejscu. Jeśli suka spróbuje złapać powiesz spokojnie ;nie;, i lekkim szarpnięciem smyczy cofniesz ją, uniemożliwiając zjedzenie. To nie może być ciągniecie psa, ale krótkie szarpnięcie i natychmiastowe poluzowanie, wielokrotne przechodzenie obok pokusy… Gdy suczka będzie sama omijać leżące jedzenie jak największym łukiem pochwalisz i dasz smakołyk z ręki. W tym przypadku lepsze jest zrobienie psu krótkotrwałej przykrości przez szarpnięcie smyczą niż dopuszczenie do zatruć.

Podobne ćwiczenia przeprowadzisz z kośćmi, w domu ucząc psa oddawać je do ręki wymieniając na kawałek mięsa lub drugą kość. Na spacerze będziesz uczyć omijania kości podłożonych celowo w umówionym miejscu. Na każdy spacer zabieraj smakołyki, jak najczęściej przywołuj suczkę i nagradzaj smakołykiem. Trzymając smakołyk w ręce przed psim nosem przeprowadzaj zwierzątko obok miejsc, gdzie spodziewasz się odpadków jedzenia, podawaj co jakiś czas z ręki mały kawałeczek. Nigdy nie goń psa, jeśli jednak coś złapie wołaj i uciekaj w przeciwną stronę. Ucz aportowania pies biegnąc za piłką nie interesuje się jedzeniem na ziemi.

Do czasu opanowania tych umiejętności niestety musisz suczce zakładać kaganiec. Lepsze to, niż kolejne zatrucie.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,4938,42,jak_oduczyc_psa_zjadania_znalezionego_jedzenia,ekspert_artykul.html

Proponuję zacząć od wizyty u lekarza weterynarii. Być może pies ma problemy z nerkami. Jeśli nerki i pęcherz są zdrowe, warto zastanowić się nad kastracją, co na ogół znosi chęć do znaczenia moczem terenu – dla Twojego psa znaczenie moczem jest jak wywieszka z napisem “to jest mój dom, nie wchodź tutaj”. Dla cockera psa myśliwskiego przecież ważne jest także, co robi na spacerze. Jeśli nie został nauczony choćby aportowania zabawek, co zastąpiłoby mu polowanie, jeśli nie ma nic do roboty na co dzień, to nie tyle chce Was dominować, ile nie uznaje w Tobie ani w Twoim mężu kogoś, komu trzeba i warto się podporządkować. Piszesz, że to miły pies, rozumiem zatem, że nie rezygnujesz z niego mimo pogryzień, chciałabyś, aby psu było dobrze z Wami, a Wam z psem. Na to jest tylko jeden sposób znajdź dla psa nagradzane zajęcie. Ucz go, że warto reagować na Twoje polecenia, wydawane w domu i na każdym spacerze także. Cocker spaniel jest psem myśliwskim i mimo wyglądu czarującej maskotki musi mieć zagwarantowaną pracę pod kierunkiem człowieka.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,30393,42,klopotliwy_cocker_spaniel,ekspert_artykul.html