Aniu, mogę Cię zapewnić, że znałam dziesiątki psów, które po wykastrowaniu pracowały doskonale w organizacjach ratowniczych, a to jest naprawdę bardzo trudna i odpowiedzialna praca. Psy te radośnie bawiły się z przewodnikami, z pasją tropiły i aportowały, realizując swój popęd łowiecki. Nie były ani zapasione, ani apatyczne, nie zostały pozbawione chęci zabaw, radości i temperamentu, zachowywały się najzupełniej normalnie, tyle tylko, że w mniejszym stopniu skłonne były do wzajemnej agresji, łatwiej było kontrolować te zachowania. Psy te zachowały także skłonność do pilnowania terenu i obrony w razie zagrożenia.

Szkolenie psów cywilnych w zakresie obrony powinno bazować przede wszystkim na popędzie łowieckim, umowną zdobyczą jest rękaw, nie człowiek. Nie widzę powodów, dla których wykastrowany pies miałby zniechęcić się do chwytania rękawa.

Ponieważ na temat kastracji można usłyszeć wiele najrozmaitszych opinii fachowych i absurdalnych, proponuję zajrzyj na strony Vetserwisu, zasięgnij opinii także na tym forum u lekarza weterynarii.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,4776,42,kastracja_a_szkolenie,ekspert_artykul.html

Najmniej groźna dla ludzi, choć bardzo przykra w skutkach, jest agresja kierowana tylko do innych zwierząt domowych, zwłaszcza małych gryzoni. Pies przecież pozostaje nadal drapieżnikiem-łowcą. Nie we wszystkich rasach starano się wyłączyć z łańcucha zachowań łowieckich możliwość zabicia zdobyczy. Wzięcie na ręce domowego króliczka czy szczurka pies może traktować niczym przyniesienie mu jedzenia, przygotowanie do rzucenia aportu, lub po prostu potraktuje jak schwytanie przez właściciela jeszcze żywej zdobyczy, którą należy jak najszybciej razem zabić. We wszelkich kontaktach z innymi zwierzętami domowymi konieczne jest wypracowanie posłuszeństwa. Wtedy pomoże zakaz zbliżania się do świnki morskiej, nakaz warowania, gdy bierze się ją na ręce lub da się powoli oswajać psa z takim domownikiem poprzez nagradzanie spokojnego zachowania.

Agresja pies-pies ujawnia się najczęściej na spacerach, poza domem. Zbyt często właściciele oczekują, że dorosły pies zachowa się jak złaknione zabawy szczenię. Oczekiwania, że obce sobie dorosłe psy okażą ot, tak, na dzień dobry, tylko wzajemną sympatię, są niczym nieuzasadnione. Należy pamiętać, że zachowania agresywne są samonagradzalne, każde ich wystąpienie zwiększa prawdopodobieństwo następnych. W pewnym stopniu pomoże zwiększenie ilości ćwiczeń posłuszeństwa właśnie poza domem, szkolenie psa na każdym spacerze, w każdym miejscu, zmiana tras spacerowych, niepozwalanie na ustawiczne znaczenie terenu moczem. Można zastanowić się także nad kastracją niehodowlanego zwierzęcia, co po pewnym czasie prawdopodobnie znacznie ograniczy występowanie zachowań agresywnych wobec innych psów. Jeśli jednak właściciel nie potrafi opanować psa na co dzień – rady na odległość nie będą skuteczne. Konieczna jest pomoc fachowca, który określi, czy zachowania agresywne nie są nieświadomie przez właściciela prowokowane i nagradzane, jak skorygować zachowanie własne i psa, na ile psia agresja wynika ze strachu, czy i w jakim stopniu jest niebezpieczna, ponadnormatywna, jak ją skutecznie opanować.

We wszystkich przypadkach agresji wobec ludzi, jeśli właściciel nie panuje nad zwierzęciem i boi się własnego psa – naprawdę bije już dzwon alarmowy. Jedyną sensowną radą jest unikanie zagrożenia dla otoczenia przez prowadzenie psa na smyczy i w kagańcu, unikanie konfliktowych sytuacji w domu i natychmiastowe, bez chwili zwłoki, szukanie bezpośredniej pomocy specjalisty.

Rady udzielane na odległość, bez obserwacji i analizy zachowania zwierzęcia, mogą okazać się nie tylko nieskuteczne, ale nawet bardzo niebezpieczne. Nie da się ocenić, nie widząc psa i jego relacji z rodziną, czy niepokojące zachowania wynikają z nadmiernego rozpieszczenia, braku zajęcia, czy są rezultatem nieodpowiednich zabaw z psem (bo to też możliwe), czy pies naprawdę stwarza bardzo poważne zagrożenie.

Problemy z psią agresją mamy z reguły na własne życzenie – zawierzyliśmy zapewnieniom, że pies będzie sam z siebie mądry i posłuszny, oczekiwaliśmy ludzkiego zrozumienia kto psu daje jeść, prowokowaliśmy nieświadomie, postępując w sposób niezrozumiały dla psa. Albo też świadomie nakłanialiśmy zwierzę do zachowań agresywnych, licząc na niezawodnego stróża i obrońcę – ale przestaliśmy nad psem panować.

Pies nie jest nigdy niczemu winien – jego zachowania zależą przede wszystkim od sytuacji i warunków życia, jakie stwarzamy mu na co dzień. Jeśli nie potrafimy powstrzymać psiej agresji i boimy się zębów własnego zwierzęcia – natychmiast poszukajmy bezpośredniej pomocy specjalisty. Nie wolno liczyć na cudowne rady przez internet.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,2213,42,problemy_z_agresja,ekspert_artykul.html

Kasiu, bardzo proszę, przeczytaj zamieszczony tu artykuł Pauliny Łukaszewskiej .

Jeśli po tej lekturze nie zmienisz zdania na temat celowości kupna szczeniaka raczej poszukaj innej rasy. Foksterier krótkowłosy jest psem żywiołowym, wymaga dużo czasu i zajęcia, bywa hałaśliwy. Uwielbia zabawy ruchowe, reaguje szybko na każdy bodziec. Potrzebuje pracy, to przecież pies myśliwski, i niekoniecznie łatwo podporządkowuje się poleceniom. Można sobie oczywiście z tym poradzić, jednak to wymaga czasu i doświadczenia. Więc wydaje mi się, że foksterier, podobnie jak beagle, nie jest najlepszym towarzyszem dla małego dziecka i jego zapracowanych rodziców.

Wybór rasy zależy w bardzo dużym stopniu od charakteru dziecka. Dla delikatnej dziewczynki, dość uważnej, aby nie skrzywdzić niechcąco małego szczeniaka, lepszym wyborem niż foksterier byłby nas pewno cavalier king charles spaniel, pies hodowany od setek lat do towarzystwa. Dziewczynka, która chętniej gra z chłopakami w piłkę, wolałaby może większe zwierzątko, średniego pudla na przykład. Tyle że niezależnie od wyboru rasy – musicie w pierwszym roku życia psiaka przeznaczyć dla niego około trzech-czterech godzin dziennie na częste wyjścia i przede wszystkim na rzetelne wychowanie. Także w następnych latach to Wy będziecie wyprowadzać psiaka trzy razy dziennie na spacery – małe dziecko samo wymaga opieki, nie można powierzyć mu opieki nad psem. No i oczywiste, że należy szukać domowej hodowli, w której szczeniaki mają już dobry kontakt z dziećmi. I już teraz cierpliwie uczyć dziecko, w jaki sposób może zajmować się pieskiem, a jak się z nim bawić. Proponuję także przy ewentualnym wyborze szczeniaka decydować się na suczkę.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,11228,42,jaki_pies_bedzie_odpowiedni_dla_dziecka,ekspert_artykul.html

Próby bicia psa smyczą za karę doprowadzą tylko do coraz poważniejszego konfliktu. Pies zacznie uciekać na spacerze, a w domu atakować, widząc smycz w Twojej ręce będzie po prostu bronić się przed biciem. Będzie bronić się, bo w jego odczuciu to Ty chcesz go skrzywdzić. Beagle to pies myśliwski – przodkowie Twojego psa ścigali zwierzynę w dystansie od człowieka. A więc jest oczywiste, że ten pies może mniej chętnie niż suczka owczarka oddawać to, co uważa za swoją upolowaną zdobycz. Zacznij psa uczyć czegokolwiek, nagradzając posłuszeństwo, w ten sposób pies zrozumie, że warto reagować na Twoje polecenia, będziesz dla niego liderem. Zamiast bić za karę naucz psa oddawania wszystkiego na wymianę, za nagrodę. Zacznij od przedmiotów mniej atrakcyjnych podaj psu coś do trzymania i po chwili podsuń mu pod pysk ulubiony smakołyk. Możesz też na wymianę zaproponować drugą zabawkę. Nie wolno podczas nauki szarpać się z psem pies ma zrozumieć, że oddanie każdej zdobyczy najbardziej się opłaca. Usuń z zasięgu psich zębów wszystko to, co do tej pory porywał, czego już nauczył się bronić. Skłoń psa, by na spacerze idąc obok Ciebie na smyczy także coś nosił odbieraj co jakiś czas, podaj smakołyk i ponownie daj coś do noszenia. Przeczytaj zamieszczony tu artykuł , i stopniowo, spokojnie, bez gniewu i bicia ucz, że wszystko warto oddać, że spokojne oddanie wszystkiego, co pies złapał, jest jedyną przepustką do nagrody i zabawy. Nie głaszcz psa podczas jedzenia, za to często karm go z ręki lub z miski trzymanej w rękach i kiedy skończy jeść dokładaj coś do miski.

Nie napisałaś, w jakim wieku są Twoje dzieci małych dzieci nie zostawia się samych z żadnym psem. Nie pozwól, aby teraz dzieci próbowały cokolwiek psu zabierać, tym bardziej w zabawie szarpać się z nim. Najpierw musisz sama nauczyć Froda, aby oddawał wszystko na jedno słowo, dopiero potem przy Twojej asekuracji trzeba uczyć psa oddawania wszystkiego także dzieciom.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,23034,42,agresywny_beagle,ekspert_artykul.html

Karmienie i opieka nad młodymi to, moim zdaniem, jeden z największych cudów natury. Wysiłek i poświęcenie do jakiego zdolne są odchowujące potomstwo ptaki, a przede wszystkim ssaki budzi głęboki podziw. Jeśli jednak przyjrzeć się tym zachowaniom z punktu widzenia etologii oraz procesów neurochemicznych można powiedzieć, że cała gama zachowań opiekuńczych i obronnych jaką przejawia opiekująca się młodymi samica jest sterowana grą hormonów, która rozpoczyna się w okresie okołoporodowym. Suka w ciąży, nawet bardzo zaawansowanej nie będzie opiekowała się jakimikolwiek szczeniętami, a co dopiero ludzkim dzieckiem. Mniej więcej na dobę przed porodem m.in. na skutek pojawiającej się w organiźmie i mózgu oksytocyny, uruchomiony zostaje instynkt opiekuńczy, którego wyrazem jest pełna poświęcenia opieka nad szczeniakami, w tym reagowanie na najcichszy pisk szczenięcia, które dajmy na to wypadło z gniazda (Nota bene, podobnie zachowują się najczęściej wojujące feministki, które w okresie ciąży zarzekają się, że po urodzeniu dziecka wracają natychmiast do pracy, a w ogóle to nie specjalnie lubią dzieci i nie chcą się nimi opiekować. Tuż po porodzie jednak na skutek tych samych przemian neurohormonalnych zachodzących w ich mózgu odkrywają w sobie nieprzebrane pokłady czułości i opiekuńczości wobec dziecka, które wydały na świat).

Mniej więcej w 13 dniu po porodzie, także na skutek zmian hormonalnych, zachowania opiekuńcze suki gwałtownie zanikają. Suka karmi szczenięta i bawi się z nimi, jednak najchętniej woli przebywać w pewnym oddaleniu. Przestaje też reagować na pisk szczenięcia, któremu dzieje się krzywda.

Przekonanie, że suka opiekując się własnymi szczeniętami nauczy się w przyszłości prezentować zachowania opiekuńcze wobec ludzkiego dziecka jest, w świetle tego co napisałem, jedynie naszym ludzkim idealnym wyobrażeniem.

Niezależnie od tego czy suka urodzi szczenięta czy też ich nie urodzi, jeśli na skutek odpowiedniego wychowania będzie zrównoważonym, spokojnym i znającym swoje miejsce wśród ludzi psem, będzie akceptować dziecko tak jak akceptuje inne rzeczy, które funduje jej ludzka dbająca o nią i kochająca ją, rodzina. Nie ma to jednak nic wspólnego z tym czy posiada lub posiadała własne potomstwo.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,27145,41,instynkt_macierzynski_u_suki,ekspert_artykul.html

Kasiu, niektóre młode psy obawiają się trochę wody. Nawet jeśli są nowofundlandami. najłatwiej psiakowi przełamać obawę gdy ma możliwość obserwowania i uczenia się jak inne psy pływają. Proponuję, abyś podczas wakacji wybrała się na obóz psich ratowników i pod opieką instruktorów nauczyła Twojego psa pływać.Nowofundlandyuwielbiają pływanie i aportowanie. Woda jest dla nich często nieodpartą pokusą.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,26833,1698,moj_pies_nie_chce_ze_mna_wspolpracowac,ekspert_artykul.html

Gruczoły zatok okołoodbytniczych potrafią sprawiać kłopot. Czasem ich ujścia się zatykają i pies saneczkuje, aby je odetkać. Wydzielina jest bardzo śmierdząca i lepiej, aby tego nie robił na dywan. W takiej sytuacji lekarz wet powinien wycisnąć ich zawartość. Potem dobrze zastosować lek Posterisan w czopkach, dwa razy dziennie, po pierwszym i ostatnim spacerze, przez kilka dni.

Źródło: http://pies.onet.pl/14,5929,1709,zatoki_okoloodbytowe,ekspert_artykul.html

Kuba ? towarzyski, nieduży kundelek ? jest naszym pacjentem od początku swego psiego żywota. Przez wiele lat jego odwiedziny w lecznicy sprowadzały się do wizyt profilaktycznych.

Po dwóch tygodniach otrzymaliśmy wynik badania histopatologicznego – guzek miał charakter łagodny. Zatelefonowaliśmy, by przekazać pani Ani tę dobrą nowinę. I wtedy… poznaliśmy pana Andrzeja. amulety
Mąż pani Ani, po wysłuchaniu opisu badania, stwierdził: „Wynik jest dla mnie zbyt ogólnikowy, jestem doktorem wszech nauk, proszę o rozszerzony opis”. Zarówno lekarze pracujący w naszej lecznicy, jak i lekarz w laboratorium nie wiedzieli, co to żądanie oznacza (opis był szczegółowy). Kolejny telefon odebrała już małżonka pana Andrzeja, która podsumowała rzecz krótko: „Mąż jest dziwny”.
Pech chciał, że na wizyty z Kubą zaczął przychodzić głównie „dziwny mąż”. Każda rozmowa kończyła się tak samo: „Przecież jestem profesorem (już nie doktorem!) wszech nauk, nie musi mi pan tłumaczyć”.
Mniej więcej rok po wycięciu guzka u Kuby zdiagnozowaliśmy cukrzycę. Schorzenie to wymaga ścisłej współpracy właściciela z lekarzem prowadzącym. Już pierwsza wizyta pana Andrzeja z Kubą pokazała, że nie będzie to łatwe. Próbowałem wytłumaczyć panu „profesorowi”, jak ma podawać insulinę, jak karmić pupila itp. Pan Andrzej wyszedł z gabinetu, ostentacyjnie pozostawiając pisemne zalecenia na biurku.
Po kilku godzinach w gabinecie zjawiła się pani Ania, prosząc o objaśnienia, bo mąż nic nie wie, a ona nie chce zrobić pieskowi krzywdy. A poza tym już ostatnio naraziła się na śmieszność. I opowiedziała, jak jej mąż poszedł do lekarza z bólami reumatycznymi. Ten wypisał recepty i zalecił „profesorowi wszech nauk” balsam z sadła świstaka. „Profesor”, ma się rozumieć, zapamiętał wszystko bez tych durnych karteczek. Aptekę odwiedził razem z żoną, wykupił leki recepturowe, po czym stwierdził, ku uciesze pani magister farmacji: „Wie pani, ja jestem profesorem wszech nauk, znam się na leczeniu bólów stawowych, poproszę jeszcze balsam z ptaka świstaka…".

Dr Hałs

Źródło: http://www.psy.pl/archiwum-miesiecznika/art6058,doktor-wszech-nauk.html

Kseniu, 30-dniowego szczeniaka nie zabiera się od matki, zwierzątko potrzebowało jej pokarmu, bliskości, nauki zachowań. Nie napisałaś, w jaki sposób oduczałaś szczenię ssania Twoich rąk. Jeśli robiłaś to zbyt energicznie, szczeniak może teraz bać się, gdy go dotykasz, bierzesz na ręce. Szczeniak nie jest agresywny rosną mu mleczne zęby i zupełnie normalne jest, że wszystko łapie zębami, zaczyna warczeć i poszczekiwać. Proszę, przeczytaj zamieszczony tu artykuł .

Poszukaj także już zamieszczonych porad, co robić, aby szczenię przestało gryźć ręce opiekuna pisałam o tym parokrotnie.

Bardzo dobrze postępujesz nie karcąc szczeniaka, kiedy nasiusia w domu szczeniaka nie uczy się biciem. Zwierzątko nie rozumie, że zapach moczu jest przykry dla ludzi, nie potrafi skojarzyć gniewu właściciela z tym, że na podłodze jest plama. Nagradzając załatwianie się poza domem, szybko nauczysz szczenię czystości.

Zwróć uwagę, w jaki sposób bierzesz pieska na ręce trzeba go podnosić trzymając pod pupą i klatką piersiową, podnoszenie za przednie łapki jest dla szczenięcia bardzo przykre i bolesne. Jeśli bodaj raz podniosłaś szczenię tylko za przednie łapki może właśnie warczeniem i łapaniem zębami wyrażać swój sprzeciw i obawę. W okresie kwarantanny poszczepiennej Twój psiak nie powinien spotykać się z psami, których nie znasz, nie wiesz czy są zdrowe. Jest to tym bardziej ważne, że zbyt wcześnie zabrany z gniazda piesek nie ma tej odporności, jaką szczeniaki zawdzięczają mleku matki. Jednak gdy kwarantanna minie, byłoby dobrze, gdybyś mogła na spacerach spotykać kogoś z bardzo łagodnym, spokojnym psem. Po to, by Twoje szczenię nauczyło się spokojnych kontaktów z przedstawicielem własnego gatunku. Inaczej piesek, który w wieku 30 dni został zabrany z gniazda, może w przyszłości bać się lub atakować każdego spotkanego psa to też skutek zbyt wczesnego odstawienia od matki.

Prawdopodobnie Twój pies w przyszłości będzie bardzo silnie związany emocjonalnie z Tobą i Twoim mężem. Zwierzątko za wcześnie zabrane od matki traktuje opiekuna jako matkę zastępczą. Tym łatwiej będzie Wam spokojnie uczyć szczeniątko, nagradzając zawsze pochwałą i okazjonalnie smakołykiem takie zachowania, jakich wymagacie w domu i na spacerze.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,7617,42,ekspert_artykul.html

Mamy tu do czynienia z błędnym kołem pies jest w kojcu ponieważ jest nadpobudliwy i skacze na ludzi, a skacze na ludzi i jest nadpobudliwy, bo jest w kojcu. Im bardziej skacze tym częściej jest zamykany, a im częściej jest zamykany tym bardziej skacze.

Setery to psy myśliwskie, obdarzone silnym instynktem pogoni i dużą potrzebą ruchu. Niezaspokojenie tych potrzeb i niedostatek kontaktu i współpracy z człowiekiem sprawiają, że pies staje się napięty, nadpobudliwy i natarczywy wobec ludzi i innych zwierząt.

Poza tym pies jest młody, a młodość to czas, kiedy aktywność i ciekawość świata i wrażeń jest największa. Spróbuj sama przez tydzień nie wychodzić z domu, a dowiesz się o czym piszę.

Przekieruj zachowanie psa na zabawę, naucz go pogoni za piłką, aportowania, przeciągania liny. Wsiądź na rower i wybiegaj psa porządnie (przyda się urządzenie springer, które umożliwia bezpieczne prowadzenie psa przy rowerze) Spraw, abyś była dla psa atrakcyjnym partnerem do pieszczot i zabaw, a wtedy jego motywacja by szukać wrażeń gdzie indziej będzie znikoma. Zaangażuj do zabawy suczkę – pozwól zaprzyjaźnić się i bawić obydwojgu.

No i oczywiście zajmij się uczeniem psa podstawowych umiejętności takich jak przychodzenie na zawołanie, “siad”, zostawanie itp. Takich umiejętności najlepiej uczyć w psiej szkole, pod okiem doświadczonego instruktora (uwaga na tradycyjne szkoły używające przemocy, które odradzam). Można też sięgnąć do któregoś z dobrych poradników np. Z.Mrzewińska B.Górny “Sam wychowasz swojego psa”.

Źródło: http://pies.onet.pl/13,25695,41,jak_wychowac_mlodego__energicznego_setera,ekspert_artykul.html